Op zijn verjaardag in 2002 reed de Zwollenaar op het NK sprint in Utrecht deze race, misschien wel de belangrijkste uit zijn carrière. Op dat moment twijfelde hij over zijn leven als schaatser. In al die jaren daarvoor had hij nog nooit goud gepakt op de grote internationale toernooien. De Olympische Spelen in Salt Lake City met een tiende en vijfde plaats waren niet bepaald een succes. De geboorte van zijn zoon Joep en een sponsor die bijna failliet was brachten hem aan het twijfelen. Tevens kon hij op zijn 27e nog beginnen met een opleiding als piloot op de KLS.
Tegen zijn nieuwe coach Jac Orie had hij toen gezegd dat zijn eerste race van het seizoen snel moest zijn, anders had hij geen vertrouwen in de trainingsprogramma’s van Orie. Het NK was een succes, op de drie sprintafstanden haalde hij goud. Het begin van zijn gouden periode, maar was zijn periode daarvoor nou echt zo’n drama?
Kees Roeiboot, zoals Erben zichzelf in zijn begintijd noemt. Om het de mensen die nogal moeite met zijn naam hadden wat makkelijker te maken. Is een jongen met de onvervalste sprintgenen, maar daar zag het vroeger niet naar uit. De boerenzoon uit Dalfsen is ooit met het schaatsen begonnen omdat die altijd met zijn vader mee moest naar de ijsbaan. Zijn vader was namelijk penningmeester van de ijsclub in het Overijsselse dorp. De huidige sprinter werd geïnspireerd door marathonschaatser Evert van Bentum die over de Friese kanalen croste. In het seizoen 95/96 deed hij voor het eerst mee aan nationale sprintkampioenschappen. Met een zestiende plaats op de 500 en veertiende op de 1000 meter nog niet bepaalt een succes. Dat was twee jaar later wel anders op het NK-afstanden haalde zilver op de 500 en 1500 meter en goud op de 1000. Op het NK-sprint haalde hij brons. Het Olympisch jaar erop stond hij tijdens dezelfde kampioenschappen weer bij alle afstanden.
Het Nederlandse volk omarmde hem. Niet alleen vanwege zijn prestaties, maar ook omdat het zo’n gevoelige jongen is. Iedereen smelt als de stotterende Erben voor de camera’s staat. Toch zullen de meeste hem herinneren aan de val tijdens de Spelen in Nagano. Daar ging de Noor Njös onderuit en Erben kon hem niet meer ontwijken. Zijn schouder schoot uit de kom. In alle huiskamers zagen de Nederlands hun medaillekandidaat kermen van de pijn. Misschien kwam hij daardoor nog meer in de harten van zijn landgenoten.
Toch boekte hij internationaal geen grote successen. Verder dan twee bronzen plakken kwam hij niet. In zijn ogen win je
nooit brons, maar verlies je goud. Tot aan die 500 meter in 2002. Dat seizoen won hij twee keer goud op de WK-afstanden en brons op WK-sprint. De successen gingen verder: Sportman van het jaar 2003, Goud WK-sprint 2004 en 2005. Op naar de Spelen in Turijn zou je zeggen. Nee, de gevoelsjongen ging weer dwalen. Hij zat met van alles in zijn hoofd en er kwam drie weken voor Turijn een vertrouwensbreuk met coach Jac Orie. Met een hoofd vol crisis ging hij onder begeleiding van Gerard Kemkers toch naar de spelen. Hij verloor daar weer goud. Veder dan brons op 1000 meter en ploegenachtervolging kwam hij niet.
Nee, volgens Wennemars moet aankomend weekend zijn hoogtepunt zijn. Op de WK- afstanden in Salt Lake City zijn de 1000 en de 1500 voor hem. We zullen zien, als zijn kop maar leeg is.
Terug
